تو که قسم می خوردی عاشقونه

تو که می گفتی واسم میمیری بی بهونه

چی شد یدفه رفتی و تنهام گذاشتی تو غربت

چی شد رفتی شدی بی معرفت

خیال می کردی بری ، دلم میگیره

آره میگیره

میشینه بی تو ، یه گوشه میمیره

آره میمیره

اما اینبار دیگه فایده نداره

اونی که رفته ، میره ، تنهات  میزاره

تو که میدونی ، که من میدونم ، که می دونی

می دونی ، می دونم ، شبا میشینی ازم می خونی

می دونم که می خوای بیای سراغم

میخوای حالا بشی شعر اتاقم

میخوای باشی و افسوس نمی تونی

میخوای بیایی ، بمونی و اما نمی مونی

میخوای باشی و افسوس نمی تونی

چونکه می دونی میایی و اما نمی مونی

تو دریای نگات ، شب و شناختم

قایق کاغدیم و اینجوری باختم

کاشکی از اولش موج سپیدم

یه جای دیگه ، دریامو می ساختم

تو که میدونی ، که من میدونم ، که می دونی

می دونی ، می دونم ، شبا میشینی ازم می خونی

می دونم که می خوای بیای سراغم

میخوای حالا بشی شعر اتاقم

میخوای باشی و افسوس نمی تونی

میخوای بیایی ، بمونی و اما نمی مونی

میخوای باشی و افسوس نمی تونی

چونکه می دونی میایی و اما نمی مونی

من دلم مي خواهد خانه اي داشته باشم پر دوست

کنج هر ديوارش دوستهايم

بنشينند آرام گل بگو گل بشنوند

هر کسي مي خواهد ، وارد خانه پر عشق و صفاي من گردد

يک سبد بوي گل سرخ به من هديه کند

شرط وارد گشتن ، شست و شوي دلهاست

شرط آن ، داشتن دل بي رنگ و رياست

بر درش برگ گلي مي کوبم

روي آن با قلم سبز بهار مي نويسم

اي يار خانة ما اينجاست

تا که سهراب نپرسد ديگر خانة دوست کجاست؟