حرف های دل یه دیوونه

من،تو

div00neh — Mon, 03 Sep 2007 20:09:18 GMT

هوا ، نفس ، زمين ، تويي

آب ، ماهی ، خشکی ، منم

تو را با همه وجود حس کردم

ديوانه شدم

عشق را در ديدار روی معشوقه طلب می کردم

ولی

تو را نديده

آتش عشقم روشن شد

ومن

در معبد احساس پاکت بندگی کردم

زلال شدم ، خالص و منزه

وتو

قلب مرا ربودی

در آن حلول کردی

شدی روح من

من

شدم

تو

شبي كه من و نازي با هم مرديم

div00neh — Sun, 08 Jul 2007 06:59:18 GMT

نازي : پنجره راببند و بيا تابا هم بميريم عزيزم
من : نازي بيا
نازي :‌ مي خواي بگي تو عمق شب يه سگ سياه هست
كه فكر مي كنه و راز رنگ گل ها رو مي دونه ؟
من: نه مي خوام برات قسم بخورم كه او پرندگان سفيد سروده ي يه آدمند
نگاه كن
نازي : يه سايه نشسته تو ساحل
من : منتظر ابلاغه تا آدما را به يه سرود دستجمعي دعوت كنه
نازي : غول انتزاع است. آره ؟
من : نه ديگه ! پيامبر سنگي آوازه ! نيگاش كن
نازي : زنش مي گفت ذله شديم از دست درختا
راه مي رن و شاخ و برگشونو مي خوان
من : خب حق دارند البته اون هم به اونا حق داره
نازي : خوب بخره مگه تابوت قيمتش چنده ؟
من : بوشو چيكار كنه پيرمرد ؟
بايد كه بوي تازه چوب بده يا نه ؟
نازي : ديوونه ست؟.
من : شده ‚ مي گن تو جشن تولدش ديوونه شده
نازي : نازي !! چه حوصله اي دارند مردم
من : كپرش سوخت و مهماناش پاپتي پا به فرار گذاشتند
نازي : خوشا به حالش كه ستاره ها را داره
من : رفته دادگاه و شكايت كرده كه همه ستاره را دزديدند
نازي : اينو تو يكي از مجلات خوندي عاشقه؟
من : عاشق يه پيرزنه كه عقيده داره دو دوتا پنش تا مي شه
نازي : واه
من سه تاشو شنيدم ! فاميلشه ؟
من : نه
يه سنگه كه لم داده و ظاهرا گريه مي كنه
نازي : ايشاالله پا به پاي هم پير بشين خوردو خوراك چيكار مي كنن
من : سرما مي خورن
مادرش كتابا را مي ريزه تو يه پاتيل بزرگ و شام راه مي اندازه
نازي : مادرش سايه يه درخته ؟
من : نه يه آدمه كه هميشه مي گه : تو هم برو ... تو هم برو
من : شنيدي ؟
نازي : آره صداي باده !‌داره ما را ادادمه مي ده پنجره رو ببند
و از سگ هايي برام بگو كه سياهند
و در عمق شب ها فكر ميكنند و راز رنگ گل ها را مي دانند
من : آه نرگس طلاييم بغلم كن كه آسمون ديوونه است
آه نرگس طلاييم بغلم كن كه زمين هم ...
و اين چنين شد كه
پنجره را بستيم و در آن شب تابستاني من و نازي با هم مرديم
و باد حتي آه نرگس طلايي ما را
با خود به هيچ كجا نبرد

گفتگوي من و نازي زير چتر

div00neh — Fri, 19 Jan 2007 12:53:49 GMT

نازي : بيا زير چتر من كه بارون خيست نكنه
مي گم كه خلي قشنگه كه بشر تونسته آتيشو كشف بكنه
و قشنگتر اينه كه
يادگرفته گوجه را
تو تابه ها سرخ كنه و بعد بخوره
اسي راسي ؟ يه روزي
اگه گوجه هيچ كجا پيدانشه
اون وقت بشر چكار كنه ؟
من : هيچي نازي
دانشمندا تز مي دن تا تابه ها را بخوريم
وقتي آهنا همه تموم بشه
اون وقت بشر
لباسارو مي كنه و با هلهله
از روي آتيش مي پره
نازي : دوربين لوبيتل مهريه مو
اگه با هم بخوريم
هلهله هاي من وتو چطوري ثبت مي شه
من : عشق من
آب ها لنز مورب دارند
آدمو واروونه ثبتش مي كنند
عكسمون تو آب بركه تا قيامت مي مونه
نازي : رنگي يا سياه سفيد ؟
من : من سياه و تو سفيد
نازي : آتيش چي ؟ تو آبا خاموش نمي شن آتيشا
من : نمي دونم والله
چتر رو بدش به من
نازي : اون كسي كه چتر رو ساخت عاشق بود
من : نه عزيز دل من ‚ آدم بود

سرودی برای مادران

div00neh — Thu, 21 Dec 2006 14:15:18 GMT

سلام

امیدوارم حال همتون خوب باشه.

امشب شب یلداست و می دونم که همتون کنار خونوادهاتون هستین. وحسابی دارین حال می کنید.

تا اونجایی که میدونید من که سرباز هستم و شب یلدا امسال رو باید تو کوچه و خیابون های بابل گشت

پیاده برم. البته ناراضی نیستم . این هم واسه خودش یه خاطرست.

فقط می خواستم بگم که الان در کنار خونوادهاتون هستین . قدرشون رو بدونید. مخصوصا قدر مادراتون رو.

پشت ديوار لحظه ها هميشه كسي مي نالد
چه كسي او؟
زني است در دوردست هاي دور
زني شبيه مادرم
زني با لباس سياه
كه بر رويشان
شكوفه هاي سفيد كوچك نشسته است
رفتم و وارت ديدم چل ورات
چل وار كهنت وبردس بهارت
پشت ديوار لحظه ها هميشه كسي مي نالد
و اين بار زني بهياد سالهاي دور
سالهي گمم
سالهايي كه در كدورت گذشت
پير و فراموش گشته اند
مي نالد كودكي اش را
ديروز را
ديروز در غبار را
او كوچك بود و شاد
با پيراهني به رنگ گلهاي وحشي
سبز و سرخ
و همراه او مادرش
زني با لباس هاي سياه كه بر رويشان شكوفه هاي سفيد كوچك نشسته
بود
زير همين بلوط پير
باد زورش به پر عقاب نمي رسيد
ياد مي آورد افسانه هاي مادرش را
مادر
اين همه درخت از كجا آمده اند ؟
هر درخت اين كوهسار
حكايتي است دخترم
پس راست مي گفت مادرم
زنان تاوه در جنگل مي ميرند
در لحظه هاي كوه
و سالهاي بعد
دختران تاوه با لباس هاي سياه كه بر رويشان شكوفه هاي سفيد نشسته
است آنها را در آوازهاشان مي خوانند
هر دختري مادرش را
رفتم و وارت ديدم چل وارت
چل وار كهنت وبردس نهارت
خرابي اجاق ها را ديدم در خرابي خانه ها
و ديدم سنگ هاي دست چين تو را
در خرابي كهنه تري
پشت ديوار لحظه ها هميشه كسي مي نالد
و اين بار دختري به ياد مادرش

مرحوم حسین پناهی

و :

دلم. گلم. حرمت نگه دار. این اشک ها که می بینی خون بهای عمر رفته من است. که همه را یکجا

سند زده ام به جادوی دو چشمان سیاه تو

خسته ام

div00neh — Tue, 05 Dec 2006 15:00:27 GMT

از زندگی از این همه تکرار خسته ام

از های و هوی کوچه و بازار خسته ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه

امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام

دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم

کزین حصار دل آزار خسته ام

بیزارم از خموشی تقویم روی میز

وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام

تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید

از حال من مپرس که بسیار خسته ام

خسته ام

اعتراف

div00neh — Mon, 07 Aug 2006 06:35:55 GMT

سلام

حال همه ما خوب است

ملالی نيست

جز کم شدن گاه به گاه خيالی دور

که مردم به آن شادمانی بی سبب می گويند

با اين همه

عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی می گذرم

که نه پشت آهوی بی جفت بلرزد و نه اين دل ناماندگار بی درمان

من

زندگی را دوست دارم

ولی از زندگی دوباره می ترسم

دين را دوست دارم

ولی از آخوندها می ترسم

قانون را دوست دارم

ولی از پاسبان ها می ترسم

عشق را دوست دارم

ولی از زن ها می ترسم

کودکان را دوست دارم

ولی از آینه می ترسم

سلام را دوست دارم

ولی از زبانم می ترسم

من می ترسم

پس هستم

اين چنين می گذرد روز و روزگار من

من روز را دوست دارم

ولی از روزگار می ترسم

برای اعتراف به کليسا می روم

رو در رو بر علف های کليسا می ايستم

و همه گناهان خود را يکجا اعتراف می کنم

بخشيده خواهم شد به یقین

علف ها بی واسطه با خدا سخن می گويند.

و حرف آخر:

اين جهانی که پر از مضحکه و تکراره

تکه تکه شدن دل چه تماشا داره

خدانگهدار.

بی معرفت

div00neh — Fri, 16 Jun 2006 12:43:18 GMT

تو که قسم می خوردی عاشقونه

تو که می گفتی واسم میمیری بی بهونه

چی شد یدفه رفتی و تنهام گذاشتی تو غربت

چی شد رفتی شدی بی معرفت

خیال می کردی بری ، دلم میگیره

آره میگیره

میشینه بی تو ، یه گوشه میمیره

آره میمیره

اما اینبار دیگه فایده نداره

اونی که رفته ، میره ، تنهات میزاره

تو که میدونی ، که من میدونم ، که می دونی

می دونی ، می دونم ، شبا میشینی ازم می خونی

می دونم که می خوای بیای سراغم

میخوای حالا بشی شعر اتاقم

میخوای باشی و افسوس نمی تونی

میخوای بیایی ، بمونی و اما نمی مونی

میخوای باشی و افسوس نمی تونی

چونکه می دونی میایی و اما نمی مونی

تو دریای نگات ، شب و شناختم

قایق کاغدیم و اینجوری باختم

کاشکی از اولش موج سپیدم

یه جای دیگه ، دریامو می ساختم

تو که میدونی ، که من میدونم ، که می دونی

می دونی ، می دونم ، شبا میشینی ازم می خونی

می دونم که می خوای بیای سراغم

میخوای حالا بشی شعر اتاقم

میخوای باشی و افسوس نمی تونی

میخوای بیایی ، بمونی و اما نمی مونی

میخوای باشی و افسوس نمی تونی

چونکه می دونی میایی و اما نمی مونی

خانه دوست

div00neh — Wed, 14 Jun 2006 05:13:18 GMT

من دلم مي خواهد خانه اي داشته باشم پر دوست

کنج هر ديوارش دوستهايم

بنشينند آرام گل بگو گل بشنوند

هر کسي مي خواهد ، وارد خانه پر عشق و صفاي من گردد

يک سبد بوي گل سرخ به من هديه کند

شرط وارد گشتن ، شست و شوي دلهاست

شرط آن ، داشتن دل بي رنگ و رياست

بر درش برگ گلي مي کوبم

روي آن با قلم سبز بهار مي نويسم

اي يار خانة ما اينجاست

تا که سهراب نپرسد ديگر خانة دوست کجاست؟

خاطرات

div00neh — Sat, 10 Jun 2006 14:55:56 GMT

قلبم هنوزم میزنه برای عشقت

زندگی شعله گذاشته توی ماجرای عشقت

قلبم می زنه برای عشقت

تو یه اسمی که همیشه می مونه تو خاطراتم

تو گذشتی و پریدی ، من هنوز تو ماجراتم

من هنوز تو ماجراتم

من

من یه دل داده خسته

تو کتابای نبسته

تویی عکس یه عروسک

که تو آیینه ، نشسته

کاش دلش نیاد زمونه

برای ما ، کم بزاره

کاشکی دنیا ما دو تا رو

سر راه هم بزاره

من

من یه دل داده خسته

تو کتابای نبسته

تویی عکس یه عروسک

که تو آیینه نشسته

آوای سکوت

div00neh — Wed, 26 Apr 2006 10:43:35 GMT

تمام نوشتيم از بی قراری های سکوتمان که غريب بود

از درد نوشتیم که یادبود تنها ييمان،

تدفين سبک بالی ها ی دوران ما شود.

نقل درد ،دل خوشی فکر هايمان هم ديگر وفا نخواهد کرد

ديگر بی صداييمان را هم دم نيست آفتابش دم غروب است و حال ما ....

همان است

سکوت و شايد فاجعه ی سکوت :

سکوت بی آوا

هراسی مرگ بار از مرگی بی صدا، مرگی به بی صدايی همه ی آرزو هايمان .

دل خوشی از آوا بود،

از صدای سکوتی که قليل کوشهايی متر صد شنيدنش بودند تا شبی را با سکوت صبح و صبحی را با همهمه های بی صدايی، شب کنند.

به اين دل خوشی است که هنوز هستيم

شايد زمانيست برای بيشتر شنيدن آوای سکوتمان که اگر نشنويم ايت را هم به

قانون فنا می دهيم و دیگر حتی پوچ هم نيستم

هيچِِِ ِ هيچ هستيم

بدون ظرف بودن برای پر شدن از پوچی.